ایل بزرگ نوئی یکی از چهار ایل بزرگ چاربنیچه جاکی است که در منطقه جنوب و جنوب غربی ایران سالیان سال با اقتدار توسط رهبران ایلی خود حیات اجتماعی و سیاسی داشت. این ایل در طول تاریخ پرفراز و نشیب خود در سطح قلمرو ی وسیع ایلی که داشت دست خوش تغییرات رهبری و سیاسی و اجتماعی فراوانی شد. روایت مشهوری است که یکبار رهبر این ایل بزرگ سکه به نام خویش ضرب کرد و این اقدام یعنی عدم مشروعیت دولت مرکزی و درنتیجه طغیان ایل نوئی علیه حکومت .....
حتی جالب است بدانید این حاکم ایل نوئی دارای ۷۰۰ سواره نظام و تعداد کثیری پیاده نظام بوده که حاکی از قدرت این ایل بزرگ لر زبان در جنوب ایران بود.

 درمورد محمد شفیع خان نوئی نوشته اند که:

معروف است که این شخصس بقدری مفتدر بوده است که  تمام خوانین  کوه گیلویه  سر اطاعت و فرمان پذیری پیش او پایین می آوردند،همیشه یک هزار سوار حاضر در رکاب در مرکز کلانتری  خود حاضر و مهیا داشت که با اندک خبری بر دشمنان خود بتازد،معروف است که سه نوبت کوس و کرنا بر فراز تلی که معروف به (تل نقاره خانه)است روزانه برای او مینواختند

 ا یل نویی تا اواسط عهد قاجار مقتدرترین ایل کهگیلویه بوده و حدود یک و نیم قرن پیش به دلیل جنگهای داخلی  مضمحل گشته و طوایف آن ضمیمه سایر ایلات از جمله بویراحمد و دشمن زیاری گردید. مردم نوئی در اغلب ایلهای کهگیلویه دیده میشوند و در هر ایلی که ساکنند امروز به نام همان ایل خوانده میشوند . نوئی دشمن زیاری در دو روستای قلعه گُل و عمارت بسر می برند و دارای دو دهه ، ناصری و محمدی هستند یا اولاد آشیری که امروزه خود را شاخه ای از ایل بویر احمد میدانند که در گذشته شاخه ای از ایل نویی بوده است